CESARET

Tanım olarak korkuyla başedebilme erdemidir cesaret..evet bir erdemdir.Ben insanda dogustan varolduguna inanıyorum..mesela ögrenme duygusuyla bir bebegin sobaya elini yapıstırması,ve karsımıza acıdan dogan korkunun cıkması..belki de boyle baslar..tecrübe ederiz korkuyu..cesaret erdemi korku cıkmazına bırakır yerini..işte tam burda cesaret bir yetenek halini alır..acıyacagını bilerek tekrar denemek..acının geçebildigini bilmek,onu yenebilmek..kayıp-kazanç hesabına girersiniz..elde edebileceginiz seylerin degeri için neden vazgecebileceginizin hesabıdır..CESUR OLDUGUNUZDA, KENDİNİZDEN VAZGECEREK KENDİNİZİ BULURSUNUZ ASLINDA..İdare etmek diye birsey yoktur..ya yaşarım,ya yaşarımdır..tabi bu bazen kendimizi maskelemek için yaptıgımız kabadayılık davranısına da dönebilir..o insanın aslında korktugunu sadece ego bilinci yüksek oldugundan,kaygıdan,anlık bunu yaptıgını bilirsiniz..fakat bu ahmaklıktır..ahmaklıksa bir erdem degil..

Aşkta cesaret biraz daha farklıdır,bir hesabınız olmaz..cünki,engellenmez ask..diger taraftan hala bir erdemdir çünki;KIRILMAKTAN KORKMAYI BIRAKARAK İÇİNDESİNİZDİR VE ÇOGU ZAMAN KARSILIKSIZ VERME EYLEMDİR......

BURDA BELKİ DE BU YETENEGİNİ KULLANMAK İÇİN BELKİ DE SADECE BURDA CESARETLİDİR İNSAN HEP..,GURURU, EGOYU VE KORKUYU YENER..

HEP AŞK KAZANSIN..::)))

KADER?SEÇİM?..BELKİ İKİSİDE..:))

hatalarımız veya mutluluklarımız..hepsi bizim secimimizdir.Oynayacagımız bir oyun verilmemiş bize.. sadece sahne var baş oyuncu belli,bazı temel araclar,senin yönlendiremeyecegin..mesela hayatında kesin en az bir mekan var..yaşamak için biryer..sonra baslıyorsun yazmaya..ve oynamaya..yani hersey hepsi senin secimin..belki birtek ölümü secemiyosun..birtek onu..ama zengin,fakir,güçlü,zayıf,basarılı,başarısız,özgür,baglı olmayı sen seciyorsun..hatta fizik bile..sportmen,ciddi,zayıf,şişman..yaz ve oyna..zıtlıkları degilde ortada olmayı da secebilirsin..ama buna yaşamak denirse..heyecan olacak mutlaka..ama nasıl olacagını da sen seciyorsun,sen adlandırıyorsun..etrafındakileri,sana kim gelmeli,kim az kalmalı,kim cok kalmalı..sen seçiyorsun..hatta..bazen tam secimini uygularken;mesela hersey iyi giderken..kötü olmasını istiyorsun ve degiştiriyorsun oyunun akısını..bazıları cok zevk alıyor kendi yazıp kendi oynamaktan..bazıları..secemiyor,bilemiyor ve baskalarına yüklüyor seçimi (ki bu da onların seçimi)..bazıları korkuyor..korkmayı seciyor..bazıları da zarar görmemek için kötüyü oynamayı seciyor...ama hep zarar veriyor aslında..kendine ve secemeyen kurbanlarına..hayat bundan ibaret demek haksızlık olur..bütün renkleri sen katıyorsun hayatına..ya da siyah beyaz oynamayı...insan aslında bunu biliyor..tek gereken düsünmek..hayal gücü..ve güclü oldugunu bilmek..herkes güclü olabilir..iş bunu gözardı etmeyip..cesaret erdemini kullanmak..cünki bu da herkeste var..DÜSÜNSENİZE..HASTA OLMAYI SECİYORSUNUZ..BAZEN ÖLMEYİ..AMA YA BIRAKIP GİTTİGİNİZDE..BİR DAHA AYNI SAHNEDEN BASLAMAK ZORUNDA KALIRSANIZ..VE BİRİKİMLERİNİZ YOK..ARA VERDİKTEN SONRA...YA BİR DAHA DEVAM EDERKEN,SECME SANSINI KAYBEDERSENİZ?BİRTEK BUNU BİLMİYORUZ ÇÜNKİ..VE BEN BİLMEDİGİMDEN,BANA SUNULANDAN KORKARIM..KENDİ YASATTIGIMDAN VE KENDİ YARATTIGIMDAN DEGİL!!BASKALARI DA SEÇİYOR...SANIRIM HEPSİNİ UYANIKKEN YAPIYORUZ..VE SECTİGİMİZİN FARKINDA DEGİLİZ..'OF YA NE KADER!'KISMETE BAK!BAHTSIZ DEVE...NİYE ?CÜNKİ SECMEK SORUMLULUKTUR..NE BÜYÜK, NE ZOR İNSANIN KENDİNİ SECMESİ,KABULLENMESİ VE HERSEYİ KENDİ YAPTIGINI GÖRDÜGÜNDE DEHSETE KAPILMASI..EVET COK ZOR..AMA LEZZETLİ VE GÜÇLÜ KILIYOR..GÜÇLÜ OLDUGUNU HATIRLATIYOR..SONUCTA HERSEY MUTLULUK İÇİNSE,HERSEY MUTLU ETMEK İÇİNSE..AGIR DA OLSA ZOR DA OLSA..YASAMAK GÜZEL,MUTLAKA ARADA DA OLSA, GÜZELİ,İYİLİGİ SECENLERE....

UMARIM DOSTLARIM,SEÇİMLERİNİZ SİZİ COGUNLUKLA MUTLU ETSİN..HEP MUTLU SONDAN BASLASIN OYUNLAR VE MUTLU BİTSİN

VEYA KADERİNİZ İYİ OLSUN!!!.::::)))))))))))))))))

AFFETMEKLE İLGİLİ

NEFRETİ AŞMANIN YOLU AFFETMEK
Başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz.
Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı derinleştirir. Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir.
Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür. Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin. Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız. Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır. Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.
AFFETMEK O kişiyi sevmek değil.O kişiyle konuşmak zorunda olmak değil. O kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil. O kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil. O kişiyi kucaklamak değil. O kişiyi suçsuz bulmak değil. O kişiyi haklı bulmak değil. O kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil.
Affetmek kırgınlığın,küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır.
Affetmek artık acıyı hissetmemektir. Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir. "Duygusal unutma"affetmenin diğer adıdır.

ÇOK ZOR OLDU YAŞAMAK!!

ŞİMDİ ARTIK TOLERANSLI OLMA ZAMANIDIR...LÜTFEN,HOŞGÖRMEYE ÇALIŞALIM BİRBİRİMİZİ,AFFEDELİM Kİ,BİZ DE MUTLU OLALIM,AFFETTİKÇE ÖZGÜRLEŞELİMMM...